توضیحات
«گفتمان» از نظریه- روشهای نو و کارآمد در بیان و تحلیل مسائل اجتماعی است، که از اواسط سدۀ بیستم از سوی پژوهشگران اروپایی به کار گرفته شد، و تا کنون از دیدگاههای مختلف تبیین و تعریف شده است. کتاب حاضر که میتوان آن را «تحلیل گفتمان» ترجمه کرد از مهمترین منابع تبیین این نظریه و روش است.
نویسندگان این کتاب در تعریفی ابتدایی گفتمان را راه و روشی ویژه از گفتار دربارۀ جهان و برای فهم جهان یا یکی از وجوه آن دانستهاند. مفهوم گفتمان و تحلیل آن تقریباً از دهۀ1950 میلادی، در رشتههای علوم اجتماعی و ارتباطی مطرح و به کارگرفته شد. نخستین تحلیلهای مبتنی بر گفتمان توسط زلیک هریس ارائه شد، امیل بنونیست متفکر زبانشناس فرانسوی در اواسط دهه1960م. گفتمان را در معنای زبانشناسانهاش، به کار برد، پس از او رویکردهای جدیدی در مفهوم گفتمان ایجاد شد، که گفتمان از دیدگاه میشل فوکو و «ارنستو لاکلا» و «شانتال موف» را که به شکلی مشترک به نظریۀ گفتمان «لاکلا و موف» معرفی شده، میتوان در زمرۀ مهمترین و تأثیرگذارترین آنان دانست.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.